SEN VURDUN DA BEN ÖLMEDİM Mİ?

Rüzgarında,
ne ateşleri hasretimle yaktım da
Bir tek seni yakamadım, beni yaktığın gibi
Çölde su,
mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni,
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun, bitmez tükenmez engelller koydun,
Şimdi sen,
şimdi sen neredesin diye sakın sorma
Sen çağırdın da ben,
gelmedim mi?

Sen varken,
darılmazdım çiçeksiz baharlara,
yağmurlu havalara, bu kasvetli akşamlara darılmazdım,
Sen varken
bakıp içlenmezdim tren istasyonlarına,
otobüs duraklarına,
Sen varken,
ayrılanlara ağlamazdım,
Gidenlere küsmezdim
Kalanlara acımazdım,
Sen varken,
sen varken böyle üşümez- böylesine titremezdim
Masumdum,
masumdum çocuklar gibi,
delirmezdim-küfretmezdim...
Hele,
hele ölmeyi hiç düşünmezdim.

Biliyorsun
Bütün acılarına 'yeşil ışık' yaktım, olmadı
Bütün korkularına' arka çıktım, 'olmadı
Dağlara merdiven dayadım, olmadı
Haziranda kar oldum, yağdım avuçlarına, olmadı
Sevdim olmadı,
yandım olmadı, taptım,
taptım olmadı
Benden artık pes
bu aşkın biletini istediğin gibi kes,
Nasılsa, gidiyorsun
Biliyorum, git,
git ama ardında
ağlayan bir çift göz
paramparça bir yürek
yıkılmış bir dağ görmek istemiyorsan,
Çek silahını-
Çek silahını daya sırtıma,
Titrersem,
Titrersem, namerdim,
Sen
sen vurdun da ben,
ben, ölmedim mi?

(O'na, Gözlerime Düşen Yağmura)

Ahmet Selçuk İLKAN